Debaty sejmowex905 Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie nowego projektu ustawy Prawo wodne z 2001 r.

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z przekazaną przez pana marszałka przy piśmie z dnia 23 lipca 2001 r., nr SPS-0202-6881/01 interpelacją pani poseł Renaty Szynalskiej dotyczącą projektu nowej ustawy Prawo wodne przedstawiam panu marszałkowi poniższe wyjaśnienia oraz odpowiedzi na postawione przez panią poseł pytania.    Sfera gospodarowania zasobami wodnymi, w tym m.in. zasady korzystania z wód oraz system zarządzania wodami i ich ochrony regulowane są przepisami ustawy Prawo wodne, uchwalonej dnia 24 października 1974 r. Przeobrażenia gospodarcze i społeczne, jakie od tego czasu zaszły w naszym kraju, a także konieczność wdrożenia w polskim prawie prawodawstwa Unii Europejskiej spowodowały konieczność jak najszybszego opracowania i uchwalenia nowej ustawy, regulującej te zagadnienia. Dlatego też przygotowanie projektu nowego Prawa wodnego stało się jednym z priorytetów zarówno resortu, którym kieruję, jak i rządu RP.    Dnia 15 lutego 2000 r. Rada Ministrów skierowała na ręce pana marszałka rządowy projekt nowej ustawy Prawo wodne, pozytywnie zaopiniowany przez sekretarza Komitetu Integracji Europejskiej (pismo z dnia 14 lutego 2000 r. nr Sekr.Min.PS/535/2000/DHP-el). Po przeprowadzonym w dniu 29 lutego 2000 r. pierwszym czytaniu projekt ten został skierowany do dalszych prac w dwóch sejmowych Komisjach: Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa oraz Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej. W marcu 2000 r. utworzona została podkomisja nadzwyczajna do rozpatrzenia rządowego projektu ustawy Prawo wodne. W pierwszym etapie swojej pracy podkomisja przeprowadziła analizę i szeroką dyskusję nad koncepcjami systemu zarządzania wodami proponowanymi w przedłożeniu rządowym oraz zgłoszonymi przez posłów lub środowiska zawodowe. Począwszy od grudnia 2000 r. trwały bardzo intensywne dalsze prace podkomisji, których podstawą był projekt Prawa wodnego przedłożony przez rząd. Oczywiście w trakcie tych prac niektóre propozycje rządu zostały zmodyfikowane, uzupełnione bądź przeredagowane, co było spowodowane m.in. równoległym prowadzeniem w Sejmie prac legislacyjnych nad kilkoma ustawami z zakresu ochrony środowiska i koniecznością zapewnienia spójności uregulowań prawnych proponowanych w tych aktach oraz faktem, iż w grudniu 2000 r. weszła w życie nowa Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady Wspólnoty Europejskiej ustalająca ramy działań Wspólnoty w zakresie polityki wodnej (tzw. Ramowa Dyrektywa Wodna). Wprawdzie rządowy projekt Prawa wodnego uwzględniał już podstawowe założenia Ramowej Dyrektywy Wodnej, zawartych w znanych resortowi środowiska wcześniejszych projektach Dyrektywy, to jednak pełna jej implementacja do polskiego prawa mogła nastąpić dopiero po jej przyjęciu przez organy Wspólnoty.    Na podstawie wyników prac podkomisji nadzwyczajnej w kwietniu i maju bieżącego roku trwały prace obu komisji, do których projekt Prawa wodnego został skierowany; 8 czerwca odbyło się II czytanie projektu, a 18 lipca nowa ustawa Prawo wodne została uchwalona. Obecnie ustawa ta jest przedmiotem pracy Senatu RP.    W pełni podzielam pogląd pani poseł o roli ustawy Prawo wodne w systemie polskiego prawodawstwa normującego zasady korzystania z zasobów środowiska, ich ochrony oraz zarządzania nimi. Ustawa ta jednak winna nie tylko odpowiadać polskim potrzebom i doświadczeniom w dziedzinie gospodarowania zasobami wodnymi, ale także umożliwiać wdrożenie w naszym kraju prawa Unii Europejskiej. Uważam, że uchwalona ustawa tym oczekiwaniom odpowiada. Obecny stan gospodarki narodowej oraz ogrom potrzeb w zakresie inwestycji gospodarki wodnej uniemożliwia szybkie zrealizowanie zgłaszanego przez niektóre środowiska postulatu samofinansowania się gospodarki wodnej. Zasadnicze elementy infrastruktury gospodarki wodnej są dzisiaj i nadal powinny pozostać własnością skarbu państwa, a zatem nadal budżet państwa powinien pozostać ważnym źródłem środków finansowych na gospodarowanie wodami i zarządzanie nimi. Opłaty ponoszone przez użytkowników zasobów wodnych od wielu już lat stanowią dochód systemu ekologicznych funduszy celowych, będącego instrumentem finansowym realizacji polityki ochrony środowiska. Wyrażam przekonanie, że zarówno przepisy Prawa wodnego, jak i niedawno uchwalonej ustawy Prawo ochrony środowiska zapewnią należyte uwzględnianie przedsięwzięć gospodarki wodnej w bieżącej pracy funduszy oraz umożliwią konieczną koordynację działań inwestycyjnych i pozainwestycyjnych na rzecz gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy. Obszar dorzecza jest bowiem podstawowym terenem, dla którego mogą i powinny być planowane działania niezbędne do kształtowania zasobów wodnych i ich ochrony. Ustalony w nowym Prawie wodnym podział kraju na dwa obszary dorzeczy: Wisły i Odry oraz dalszy podział obszarów dorzeczy na regiony wodne na pewno dobrze będzie służył koniecznej koordynacji działań i planowaniu. Jest on także w pełni zgodny z Ramową Dyrektywą Wodną.    Nowe Prawo wodne utworzyło także nową strukturę organizacyjną w gospodarowaniu wodami - Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej, centralny organ administracji rządowej nadzorowany przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej. Działalność tego organu będzie zatem podlegała przewidzianej prawem kontroli.    Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam nadzieję, iż wyczerpująco odpowiadają one na pytania i wątpliwości pani poseł Renaty Szynalskiej. W pełni podzielam pogląd pani poseł, iż brak nowej ustawy Prawo wodne byłby bardzo niekorzystny dla przebiegu polskich starań o członkowstwo w Unii Europejskiej, dlatego też wyrażam nadzieję, że ostatni już etap prac parlamentu nad nowym Prawem wodnym zostanie zakończony pomyślnie i ustawa ta, tak jak uchwalił Sejm, wejdzie w życie dnia 1 stycznia 2002 r.    Z poważaniem    Podsekretarz stanu    Marek Michalik    Warszawa, dnia 9 sierpnia 2001 r.