Debaty sejmowex905 Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie ograniczenia uprawnień socjalnych i zdrowotnych środowiska kombatanckiego

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z przesłaną przy piśmie z dnia 4 września 2001 r., znak SPS-0202-7048/01, interpelacją poseł Reanty Szynalskiej w sprawie ograniczenia uprawnień socjalnych i zdrowotnych środowiska kombatanckiego z upoważnienia prezesa Rady Ministrów uprzejmie wyjaśniam, że zdecydowanie nie mogę zgodzić się z twierdzeniem o ograniczaniu kombatantom uprawnień do usług medycznych. Ideą reformy systemu ochrony zdrowia jest jego poprawa w taki sposób, aby wszyscy mogli mieć dostęp do świadczeń zdrowotnych na wysokim poziomie, udzielanych w sposób kompetentny i życzliwy przez świadczeniodawców, których ubezpieczony może w określonym zakresie samodzielnie wybierać. Wprowadzenie takiego systemu wiązało się nieuchronnie z pewnymi zmianami.    Po wprowadzeniu reformy zaczęto powszechnie postrzegać zależność między kwotą zebranych składek na ubezpieczenie a wartością udzielanych świadczeń zdrowotnych. Dlatego też niezbędne było wprowadzenie szczegółowych regulacji dotyczących np. zasad finansowania leków, przedmiotów ortopedycznych czy środków pomocniczych. Funkcjonowanie regulacji dotyczących finansowania jest na bieżąco monitorowane i - odpowiednio do uzasadnionych potrzeb - korygowane.    Wynikający z art. 19 konstytucji obowiązek państwa do otoczenia weteranów walk o niepodległość, zwłaszcza inwalidów wojennych, specjalną opieką oczywiście nie może być i nie jest kwestionowany. Określenia wymaga natomiast sposób, forma realizacji tego obowiązku. Ewentualne wątpliwości interpretacyjne dotyczące art. 18 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity: DzU z 1997 r. nr 142, poz. 950, z późn. zm.) zostały wyeliminowane poprzez nowelizację tego przepisu dokonaną z dniem 23 lutego 2000 r. przez ustawę z dnia 21 stycznia 2000 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej (DzU nr 12, poz. 136). Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 18 ustawy o kombatantach kombatanci i inne osoby uprawnione korzystają z pierwszeństwa do środowiskowej opieki socjalnej w miejscu zamieszkania, w uzyskaniu miejsc w domach pomocy społecznej, zwłaszcza w domach przeznaczonych dla kombatantów, oraz opieki zdrowotnej. Należy jednak zwrócić uwagę na ust. 3 art. 18, który stanowi, że właściwi ministrowie, w porozumieniu z kierownikiem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, określają w stosunku do podległych im placówek służby zdrowia i pomocy społecznej szczegółowe zasady, formy oraz zakres korzystania z tych uprawnień.    W świetle zmian wprowadzonych ustawą z dnia 20 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym oraz zmianie niektórych ustaw (DzU nr 88, poz. 961) pragnę wskazać, iż zmienione zostało brzmienie ust. 2 art. 31c, co oznacza odstąpienie od zasady pobierania opłaty od ubezpieczonego, który wybierze inny szpital wyższego poziomu referencyjnego.    Pozwolę sobie w tym miejscu zaznaczyć, że państwo - w granicach posiadanych środków - spełnia wyrażony w art. 19 konstytucji obowiązek otaczania specjalną opieką weteranów walk o niepodległość, zwłaszcza inwalidów wojennych. Status kombatanta uprawnia nie tylko do dodatku kombatanckiego, ale również do ulgi w wysokości 50% przy przejazdach koleją, autobusami krajowej komunikacji samochodowej i miejskimi środkami lokomocji, zwolnienia z abonamentowych opłat telewizyjnych i radiowych, 50% ulgi za abonament telefoniczny, a także ryczałtu energetycznego w wysokości 50% taryfowych opłat za korzystanie z energii elektrycznej, gazowej i cieplnej na cele domowe.    Z Państwowego Funduszu Kombatantów przyznawana jest pomoc m.in. na zaspokojenie potrzeb bytowych i ochronę zdrowia w przypadku długotrwałej choroby powodującej wzrost kosztów utrzymania, zakupu leków, środków opatrunkowych oraz dojazdów do zakładów opieki zdrowotnej na zabiegi medyczne i rehabilitacyjne.    Przepisy ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym, ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin, ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, na podstawie których realizowane są ww. zadania w zakresie opieki nad kombatantami i świadczenia im pomocy, są przejawem szczególnej troski, jaką państwo otacza weteranów walk o niepodległość.    Pragnę jednocześnie podkreślić, że polityka socjalna państwa adresowana jest do ogółu naszego społeczeństwa, w tym także do pobierających emeryturę lub rentę kombatantów. Dzielić można realnie jedynie tyle, ile zostało wypracowane. Mam świadomość, że w wielu rodzinach w naszym kraju występują zagrożenia ekonomiczne oraz poczucie braku stabilizacji i nie dotyczy to wyłącznie środowiska kombatanckiego. W trudnej sytuacji materialnej znajdują się również inne grupy społeczne występujące do resortu pracy i polityki społecznej oraz rządu z postulatami podwyższenia uzyskiwanych dochodów i ochrony przed inflacją. Zagrożeń tych nie da się jednak wyeliminować z dnia na dzień. Trwałe ich wyeliminowanie jest uzależnione od dalszego, dynamicznego rozwoju naszej gospodarki i związanego z nim wzrostu siły nabywczej zarówno wynagrodzeń, jak i świadczeń emerytalno-rentowych.    Odnosząc się do postulatu obniżenia podatku od rent i emerytur kombatanckich o 50%, pragnę wyjaśnić, że decyzje w tych sprawach należą do wyłącznej kompetencji ministra finansów.    Łączę wyrazy szacunku    Sekretarz stanu    Ewa Lewicka    Warszawa, dnia 25 września 2001 r.