Debaty sejmowex905 Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie stworzenia w Polsce warunków do działalności gospodarczej podmiotów zagranicznych na zasadach wzajemności

   Szanowny Panie Marszałku! Poniżej przedstawiam odpowiedź na interpelację posła Ryszarda Brejzy w sprawie wprowadzenia w Polsce warunków do działalności gospodarczej przez podmioty zagraniczne na zasadach wzajemności.    Działając z upoważnienia prezesa Rady Ministrów, niniejszym udzielam odpowiedzi na pytania pana posła, zawarte w konkluzji interpelacji z dnia 18 lipca 2000 r.    Wprowadzenie w Polsce zasady wzajemności w stosunku do niemieckiego partnera spowodować może, w zamyśle ustępstwa niemieckiej administracji i odstąpienie od stosowania restrykcji wobec polskich przedsiębiorców eksportujących usługi na teren RFN.    Zasada wzajemności została zastosowana przez polskie Ministerstwo Transportu i Gospodarki Morskiej poprzez przygotowanie przepisów mających spowodować obowiązek uzyskiwania polskiego prawa jazdy przez obywateli RFN, przebywających w Polsce. Przepisy te nie zostały opublikowane z powodu natychmiastowej reakcji Federalnego Ministerstwa Drogownictwa, Budownictwa i Spraw Mieszkaniowych. W swoim piśmie z dnia 30 czerwca 2000 r. parlamentarny sekretarz stanu w ww. ministerstwie Siegfried Scheffler poinformował, iż Komisja Ekspertów ds. praw jazdy postanowiła włączyć Polskę do załącznika nr 11 do zarządzenia w sprawie praw jazdy, co spowodowało, że procedura przepisywania polskich praw jazdy odbywać się będzie bez sprawdzania ich autentyczności, w przypadku gdy właściciel posiada tzw. nowe prawo jazdy, lub polskie prawa jazdy będą przepisywane po sprawdzeniu ich autentyczności za pośrednictwem ambasady RP, jeżeli będą to prawa jazdy starego typu.    Kontynuacja stosowania zasady wzajemności uzależniona jest od zaangażowania poszczególnych resortów.    Republika Federalna Niemiec jest jedynym krajem Unii Europejskej, który został ˝otwarty˝ dla świadczenia usług przez przedsiębiorców z krajów spoza UE, w tym dla przedsiębiorstw polskich. Pomimo znacznych ograniczeń otwarcie to nadal funkcjonuje. Inne kraje ˝15˝ wykazują umiarkowane zainteresowanie taką współpracą (np. Republika Włoska) i tylko za cenę wymiernych korzyści lub z góry odrzucają możliwość dopuszczenia polskich przedsiębiorców do eksportu usług np. budowlanych. W tej sytuacji powstaje pytanie, jakie zasady wzajemności zastosować wobec pozostałych państw UE, które w nawet najmniejszym stopniu nie ˝otworzyły się˝ dla polskiego eksportu usług.    Przy bardzo dotkliwych restrykcjach (vide nieuznawanie praw jazdy) możliwe jest zastosowanie natychmiastowej retorsji, nie każda jednak odniesie pożądany skutek. Należy zauważyć, że niemieckie firmy działające na terenie Polski nie tylko nie powodują napływu wykwalifikowanych robotników niemieckich, ale wręcz regułą jest zatrudnianie personelu polskiego, także na kierowniczych stanowiskach. Zastosowanie restrykcji mogłoby niekiedy być wręcz niekorzystne dla strony polskiej.    Z drugiej jednak strony stosowane obecnie ograniczenia i dotkliwe sankcje za naruszenie jakichkolwiek przepisów przez polskich przedsiębiorców działających w RFN powoduje ogromne ograniczenia finansowe uniemożliwiające wręcz działalność na rynku niemieckim. Postępowanie niemieckiej administracji wskazuje na dążenie do stopniowego eliminowania polskich firm z tamtejszego rynku. Postępowanie to jest także naruszeniem umowy międzyrządowej z 1990 r., bez faktycznie jej wypowiedzenia czy renegocjacji. Strona polska w licznych rozmowach i interwencjach na szczeblu szefów państw, rządów, ministrów administracji niejednokrotnie zwracała na ten stan uwagę i prosiła o powrót do stosowania mechanizmów zawartych w ww. umowie.    Dotychczas brak jest pozytywnej reakcji ze strony niemieckiego partnera. Pozostaje zatem zastosowanie symetrii prawa wobec najbardziej restrykcyjnych uregulowań niemieckich. Będzie to możliwe przy ścisłej współpracy zainteresowanych resortów. Podjęcie takiej współpracy planowane jest w najbliższym czasie.    Z uszanowaniem    Podsekretarz stanu    Edward Edmund Nowak    Warszawa, dnia 7 września 2000 r