Debaty sejmowex905 Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie nadzoru i wykorzystania obiektów składających się na infrastrukturę usługową osiedli wojskowych

   Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pani poseł Jolanty Banach w sprawie nadzoru i wykorzystania obiektów składających się na infrastrukturę usługową osiedli wojskowych (2786), uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.    W związku z procesem prywatyzacji wojskowych przedsiębiorstw państwowych, realizowanym zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (DzU nr 118, poz. 561 z późn. zm.), Wojskowe Przedsiębiorstwo Handlowe (WPH) w Gdańsku w 1997 r. stało się właścicielem nieruchomości skarbu państwa będącymi w trwałym zarządzie Ministerstwa Obrony Narodowej, w tym dwóch pawilonów handlowych zlokalizowanych na osiedlu wojskowym w Gdyni Babie Doły przy ul. Ikara 2 o powierzchni użytkowej 652 m2 oraz przy ul. Ikara 14 o powierzchni użytkowej 827 m2. Podstawę prawną uwłaszczenia WPH stanowiła ustawa z dnia 29 września 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniami nieruchomości (DzU z 1991 r. nr 30, poz. 127 z późn. zm.).    Z uwagi na brak celowości utrzymania obiektu, w którym ze względu na zły stan techniczny części parterowej 55% powierzchni nie było zagospodarowanych, celem zmniejszenia kosztów utrzymania nieruchomości ponoszonych przez przedsiębiorstwo, w dniu 12 lipca 1999 r. WPH w Gdańsku wystąpiło do organu założycielskiego z powiadomieniem o zamiarze dokonania sprzedaży, stanowiącego składnik majątku trwałego, pawilonu handlowego przy ul. Ikara 2 oraz prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego tym pawilonem.    Uznając zasadność argumentacji WPH, organ założycielski na podstawie art. 46a ust. 1 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (DzU z 1991 r. nr 18, poz. 80 z późn. zm.) nie zgłosił sprzeciwu odnośnie do zamiaru sprzedaży obiektu.    Na podkreślenie zasługuje fakt, iż wniosek dyrektora WPH w Gdańsku, dotyczący zamiaru sprzedaży pawilonu handlowego, nie wymagał powiadomienia ministra skarbu państwa, gdyż zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o urzędzie ministra skarbu państwa (DzU nr 106, poz. 493) obowiązek ten dotyczy składników majątku trwałego, których wartość przekracza kwotę 50 000 ECU. Nieruchomość przy ul. Ikara 2 została wyceniona przez rzeczoznawcę na łączną kwotę 182 000 zł. Po spełnieniu wyżej wymienionych wymogów formalnoprawnych w drugim publicznym przetargu w dniu 24 października 1999 r. nieruchomość przy ul. Ikara 2 w Gdyni Babie Doły została sprzedana za kwotę 202 000 zł.    Pragnę nadto wyjaśnić, iż według informacji Ministerstwa Obrony Narodowej WPH w Gdańsku nie zamierza pozbywać się drugiego obiektu handlowego, tj. pawilonu przy ul. Ikara 14, gdyż obiekt ten jest w dobrym stanie technicznym, a działalność przedsiębiorstwa na bazie tego pawilonu jest dochodowa. Ma to szczególne znaczenie w obecnej sytuacji tego przedsiębiorstwa, które, w świetle decyzji nr 161/MON ministra obrony narodowej z dnia 29 września 1998 r., przeznaczone jest do prywatyzacji bezpośredniej. Procedury związane z oddaniem przedsiębiorstwa do odpłatnego korzystania spółce utworzonej z załogi są już w znacznym stopniu zaawansowane.    Odnosząc się do kwestii związanych z wyłączeniem ze sprzedaży części kwater na osiedlu w Gdyni Babie Doły, uprzejmie informuję pana marszałka, iż problem prywatyzacji zasobu mieszkaniowego będącego w zasobach Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (WAM) uregulowany jest przepisami ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (DzU nr 86, poz. 433 z późn. zm.).    Zgodnie z art. 55 tej ustawy nie podlegają sprzedaży kwatery i lokale mieszkalne:    1) znajdujące się w budynkach położonych na wojskowych terenach zamkniętych,    2) przeznaczone, na podstawie decyzji dyrektora oddziału rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, na zakwaterowanie całości lub części kadry określonej jednostki wojskowej,    3) funkcyjne,    4) w okresie trzech lat od daty oddania budynku do eksploatacji.    W omawianym przypadku wyłączenie ze sprzedaży lokali mieszkalnych na osiedlu Gdynia Babie Doły nastąpiło - zgodnie z kompetencjami zawartymi w ustawie o zakwaterowaniu sił zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - na podstawie decyzji dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nr 7/99 z dnia 11 stycznia 1999 r., z uwagi na ich przeznaczenie na zakwaterowanie kadry zawodowej Jednostki Wojskowej 4059.    Biorąc pod uwagę różne podstawy prawne prywatyzacji zasobu mieszkaniowego będącego w dyspozycji WAM oraz pawilonu handlowego stanowiącego własność WPH w Gdańsku jako przedsiębiorstwa państwowego, którego organem założycielskim jest minister obrony narodowej, pozwolę sobie wyrazić pogląd, iż nie występują przesłanki do postrzegania przedmiotowego problemu jako stosowania selektywnej polityki wobec najemców lokali mieszkalnych i nabywcy pawilonu handlowego.    Pragnę również wyrazić pogląd, iż sposób wykorzystania lokali użytkowych pozostających w zasobach Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, stanowiących infrastrukturę usługową osiedli wojskowych, powinien uwzględniać potrzeby mieszkańców tych osiedli. Nie można jednak nie dostrzec obecnych uwarunkowań wynikających z gospodarki rynkowej. W związku z tym, iż problematyka mieszkalnictwa zgodnie z ustawą o zakwaterowaniu sił zbrojnych RP powierzona została WAM, zadania stąd wynikające muszą być realizowane przez agencję w ścisłym współdziałaniu z organami wojskowymi już na szczeblu lokalnym.    Z tych też względów resort obrony narodowej podejmie starania, aby minister skarbu państwa, jako organ nadzorujący, uwzględnił w działaniach WAM społeczny wymiar problemu, jakim jest utrzymanie właściwej bazy usługowej osiedli wojskowych, obejmującej poza obiektami handlowymi i usługowymi również placówki oświatowo-wychowawcze oraz gastronomiczne.    Pozwolę sobie wyrazić przekonanie, iż pan marszałek zechce przyjąć przedłożone wyjaśnienia za wystarczające.    Łączę wyrazy szacunku    Sekretarz stanu    Romuald Szeremietiew    Warszawa, dnia 2 grudnia 1999 r.